Wystawa niezwykłych obrazów Józefa Pankiewicza: Paryskie światło w Kazimierzu

Osobowość Pankiewicza charakteryzuje wiele osób spośród tych, które go znały. Określają go jako wrażliwego, w pełni oddanego twórczej pasji, konsekwentnego, ale też takiego, który całe życie się uczył i doskonalił.

Skąd związek Pankiewicza z Kazimierzem? Przecież nade wszystko dążył do Paryża. Tam zresztą poznał najznakomitsze nazwiska epoki – tak malarzy jak szeroko pojętej bohemy. Malarz po raz pierwszy do miasteczka nad Wisłą przyjechał w 1886 roku. Trzeba zaznaczyć, że Kazimierz nie był ziemią nieznaną. Bywało tu przed Pankiewiczem wielu artystów

– Nie zachowało się nic z tego, co mógł Pankiewicz w Kazimierzu namalować czy narysować – zauważa dr Waldemar Odorowski. – Ani materialnie ani też we wspomnieniach. Cały pobyt młodego artysty w Kazimierzu zdominowało jedno wydarzenie – było to spotkanie z Aleksandrem Gierymskim, początek ich przyjaźni.

Cztery lata później, w roku 1900 znów wraca do miasteczka dość nędznego, prowincjonalnego, zapyziałego.

– A może przypomniał sobie coś, co teraz stało mu się bliskie – niezwykły koloryt tego miejsca ze światłem przypominającym te paryskie – sądzi W. Odorowski. – W Kazimierzu namalował kilka obrazów, które w malarstwie polskim do dziś uchodzą za najpełniejszy przejaw ortodoksyjnie ujętego impresjonizmu.

A jednak gdyby ktoś szukał konkretnych przedstawień Kazimierza na jego płótnach to nie znajdzie. Chyba, chyba że trafi na niewielki obraz pt. „Motyw wsi" albo czasem „Po zachodzie", na którym „zidentyfikowano" ulicę Senatorską.

Można zatem uznać, że szukał w Kazimierzu tego, czego szukają wielcy artyści w Paryżu – światła, koloru, wrażenia.

Wernisaż wystawy „Pankiewicz i Kazimierz nad Wisłą – spotkania i rozstania..." odbędzie się 27 czerwca o godz. w Kamienicy Celejowskiej (ul. Senatorska 11).