Ordun - nieodłączny element krajobrazu Kurowa

Od zawsze na Nowym Rynku znajdował się zbiornik wodny. Jego głównym przeznaczeniem było gromadzenie wody potrzebnej na wypadek pożaru. Początkowo był to ogromny dół z wodą.

Latem można było w nim popływać. Płynącą po przedwojennym Ordunie łódkę i pokryte strzechą chałupy w tle, uwiecznił na swojej fotografii nieżyjący już - pan Gustaw Sadurski, którego hobby było rejestrowanie rzeczywistości na czarno-białej kliszy.

Zimą zbiornik zamarzał i służył jako ślizgawka dla dzieci i młodzieży. Ze wspomnień spisanych przez pana Gustawa wiemy, że chłopcy w latach dwudziestych "wykonywali łyżwy z drewna tzw. kopytka okute drutem, przytraczane do obuwia paskami i sznurkami.Prawdziwe łyżwy pojawiły się w latach trzydziestych i mało kto je posiadał."

Lata powojenne zupełnie zmieniły wygląd Nowego Rynku.

Pojawiły się drewniane i murowane domy pokryte blachą, asfaltowe ulice i chodniki. Inny plan zagospodarowania sprawił, że w części chodnika, na styku ulicy Głowackiego i Nowego Rynku, znalazła się dawna studnia. Wspominam o niej, gdyż jest to jedna z niewielu zachowanych starych studni w Kurowie. Powstała dzięki staraniom mieszkańców i za zebrane przez nich fundusze. W zeszłym roku, spacerującu po Kurowie dziennikarz, zajmujący się pisaniem wiadomości z naszej gminy, nazwał ją "obciachem" i zaliczył do elementów krajobrazu szpecących naszą miejscowość. Moim zdaniem studnia we fragmencie chodnika ma wymiar symboliczny - jest jak pomnik lub wyrzut sumienia i woła o szacunek dla dawnego Kurowa. Potrafi zatrzymać przechodniów i skłonić do chwili zadumy.

Zmianie uległ też Ordun. W latach siedemdziesiątych stał się wybetonowanym i ogrodzonym barierkami zbiornikiem przeciwpożarowym.

Dla wielu pokoleń kurowiaków, dla mnie również, Ordun jest nieodłącznym elementem dzieciństwa. 

To tu zimą uczyliśmy się jeżdzić na łyżwach i popisywaliśmy się swoimi umiejętnościami.

Tu latem pływaliśmy, łowiliśmy ryby, patrzyliśmy na fontannę, obserwowaliśmy dzikie kaczki, które od czasu do czasu zajmowały tę przestrzeń. Tutaj wyrastały piękne wodne rośliny, zagnieżdżały się na wyspie ptaki, rechotały żaby. Tu mogliśmy popatrzeć w swoje odbicie w wodzie i spokojnie pomyśleć.

Tu przychodziły małe dzieci z rodzicami i odkrywały to, co kurowskie. 

Ostatnie dziesięciolecie określę czasem "braku szacunku" dla Orduna. Ze zbiornika zrobiono śmietnik, popielniczkę, petowniczkę. Okolice Orduna stały się miejscem spotkań młodzieży. Niektórzy zachowywali się zupełnie przyzwoicie, inni zaś popisywali się znajomością wulgaryzmów i eksperymentowaniem ze środkami poprawiającymi nastrój.

Zimą, jeżdżących na łyżwach można było policzyć na palcach. Zmieniało się oblicze Nowego Rynku.

Domy pozostały niby te same ale zmienił się ich wygląd. Mieszkańcy powymieniali okna, domy mają kolorowe tynki, inne są już przydomowe ogródki.

Przyszła pora na zmianę Orduna w fontannę i oczko wodne.

Mam nadzieję, że przebudowa będzie dla tego miejsca korzystna. Ufam w to, że będzie tu spokojnie i  pięknie. Sądzę, że sprawa ryb to ostatni drażliwy temat związany z przebudową.

Zmiany nie omijają naszej miejscowości. Ciągle jednak nie wiem - czy tęsknić za dawnym Kurowem czy z nadzieją czekać na nowe oblicze naszej osady? A może jedno i drugie?