List do wierzby...

Wierzbo moja z nadwiślańskiej doliny. Wierzbo z lat dziecinnych, towarzyszko zabaw.
Ileż to lat minęło, gdy maleńką byłaś? Metryka się gdzieś zapodziała i nikt lat nie liczy.
Staruszka z Ciebie poczciwa i zacna. Reumatyzm Cię powyginał, centymetrów w talii przybyło.
zgarbiłaś się...ale dobra z Ciebie Babcia Wierzba. Latem cienia użyczysz, a gdy deszcz leje, parasol udajesz.
Każdego przygarniesz, wyciągając swoje ręce - konary. Taka już jesteś.
   Zanurzam się we wspomnieniach. Ileż to wiosen razem przeżyłyśmy? Pamiętam, lubiłaś wiosnę.
Wystrojona w zieloną sukienkę, stałaś przy płocie, czekając na pochwały. Chwytałaś w swoje dłonie promyki słońca,
aby piękniejszą być.
   A lata? Upalne, kolorowe, wakacyjne, z pszczołami i chrabąszczami... Swoje zielone włosy
lubiłaś kąpać w ciepłym, letnim deszczu. A słońce tańczyło po nich, susząc je.
   Cieszyłaś się, gdy dzieciaki grały obok w piłkę czy bawiły się w berka. A potem, rozkładając parasol swych ramion,
dawałaś im cień, aby odpoczęły.
   Wierzbo moja, a ileż to plotek się nasłuchałaś, gdy w niedzielne popołudnie wiejskie kobiety
siadały na ławeczce? Plotka plotkę goniła. Oj, wiele by opowiadać...
   Gdy sąsiad - bocian opuszczał wioskę, znak, że jesień w kaloszach przyczłapie.
Smutna robiłaś się wtedy. Twoją sukienkę szarpał jesienny wiatr, a listki gonił po świecie.
Dzikie gęsi żegnały się z Tobą, głośno krzycząc. Patrzyłaś jak odlatują. W długie, szare wieczory, 
słuchałaś gadających szeptem, wiślanych fal. Opowiadały historie królowej rzek.
   Zimą śnieżne anioły stroiły Ciebie w bielusieńkie piórka. Wyglądałaś jak biała królowa. Dzięcioł w czerwonej czapce,
nie mógł się nadziwić. A sikorki z karmnika zazdrościły Ci białego futra.
   W mroźne noce marzyłaś o wiośnie i kolejnej zielonej kreacji...chyba wiosnę pokochałaś najbardziej...
I tak jest od wielu lat. Nic się nie zmieniło. Tylko ja wyjechałam. No i ławeczkę naprawić trzeba...
    Wierzbo moja, staruszko, stoisz nadal przy płocie, zerkasz na moje podwórko z lat dziecinnych.
Tam powracają moje wspomnienia.
          Tam, gdzie drzwi otwarte na oścież
          gdzie zza firanki spoglądają stęsknione oczy
          gdzie roboczy dzień jest zawsze niedzielą
          a na stole biały obrus w kratkę.
          Tam drzwi otwierają serca
          tam w błękicie oczu odnajdziesz kawałek nieba
          tam szept modlitwy ukoi sumienie
          a spracowane ręce podadzą filiżankę herbaty.
  Tam powrócę i ja. Czekaj na mnie wierzbo. Czekaj na mnie staruszko.