Jesteśmy z Kazimierza, zostajemy za granicą

Podobnie jak Dorota Ujetz, która od trzech lat mieszka w Oslo. Do Norwegii wyjechała, gdy jej mąż – geolog znalazł pracę w firmie zajmującej się poszukiwaniem nowych złóż gazu.

Julita Żołądź jest architektem. Jeszcze zanim skończyła studia, wyjechała do Belfastu poszukać pracy na wakacje. Szczęście jej dopisało. Przez całe lato pracowała w urzędzie miasta w Belfaście w wydziale zajmującym się architekturą miejską.

– Chciałam zarobić. Pracę dość szybko znalazłam i to na stanowisku zgodnym z moimi kwalifikacjami – mówi Julita. Tam poznała Bartka, Polaka. Postanowili, że się pobiorą, jak dziewczyna skończy studia w Polsce.

– Bartek już miał stałą pracę i nieźle zarabiał, dlatego zdecydowaliśmy układać sobie życie w Belfaście. Chcieliśmy sami sfinansować nasz ślub, a tam łatwiej zarobić pieniądze – opowiada Julita.

Lepsze życie

Julita wróciła do Polski, by skończyć studia. Tuż po obronie pracy dyplomowej wróciła do Belfastu. Zapewnia, że nawet minimalna pensja pozwala tam normalnie żyć, nie wegetować. – Zarabiając niewiele można pozwolić sobie na dużo. Na wyjście do kina czy do pubu. Nie trzeba się liczyć z każdym groszem – tłumaczy.

W Belfaście bez problemu można tygodniowo zarobić 300 funtów. Wynajęcie domku na miesiąc (duży salon z kuchnią plus trzy sypialnie i łazienka) kosztuje 450 funtów. Na jedzenie tygodniowo wydaje się 60 funtów. Za prąd za okres 3 miesięcy trzeba zapłacić od 110 do 150 funtów. Gaz to wydatek około 30 funtów za 3-4 tygodnie. – Więc jeszcze coś zostaje w portfelu. Na pewno więcej niż w Polsce – uśmiecha się Julita.

Pod opieką państwa

Kobieta chwali sobie także pomoc ze strony państwa. – Mimo że są wysokie podatki, to wiele rzeczy jest w zamian. Idę do apteki i nie płacę za leki. Tam płaci się tylko za receptę, niezależnie od tego, co lekarz przepisał – mówi Julita. – A kobita w ciąży dostaje jednorazowo od państwa 190 funtów, by dobrze się odżywiała.

Zaskoczyło ją także funkcjonowanie irlandzkich urzędów. A szczególnie miła obsługa. – Bez względu na pochodzenie, czy jest się Polakiem, Wietnamczykiem, czy pochodzi z Afryki urzędnicy traktują cię jednakowo – opowiada Julita. – Dla nich nieważne jest, czy jesteś architektem, szefem banku, kelnerką czy zarabiasz dużo czy mało. Płacisz podatki, więc pomoc ze strony państwa ci się należy.

Tęsknota za śniegiem

Czasem jestem brana za Włoszkę – śmieje się Julita. – To dlatego, że mam czarne włosy i ciemną karnację skóry. Ale Polacy są dobrze odbierani w Belfaście. Nie miałam nigdy żadnych nieprzyjemności w związku z tym, że jestem obcokrajowcem.

Jedyne, za czym tęskni to polskie ciepłe lata i śnieżne zimy. – Tu śnieg pada niezwykle rzadko. Podobnie jest ze słońcem, które z trudem przebija się przez zachmurzone niebo – ubolewa.

Nie podoba jej się też to, że w Belfaście nie traktuje się kobiet tak jak w Polsce. – Nie mają w zwyczaju przepuszczać kobiet w przejściu czy przy wejściu do autobusu. Szarmanckich mężczyzn tam nie znajdziesz – przyznaje Julita.

W Belfaście brakuje także sklepów osiedlowych. – Mieszkając w Polsce do najbliższego sklepu spożywczego miałam bardzo blisko. Tam, gdzie mieszkam obecnie w najbliższej okolicy nie ma sklepów. Zakupy robimy w odległym supermarkecie, do którego trzeba jechać samochodem – mówi.

Mimo tych niedogodności, nie zamierzają z mężem wracać do Polski. – Jest nam tu dobrze. Stać nas na więcej – mówi Julita. – A do tego piękne widoki, zielono dookoła i 10 minut drogi do morza.

W Oslo po polsku

Dorota Ujetz z Kazimierza Dolnego od trzech lat mieszka w Oslo. Do Norwegii wyjechała, gdy jej mąż – geolog znalazł pracę w firmie zajmującej się poszukiwaniem nowych złóż gazu.

– Nie ma tu takiego pośpiechu jak w Polsce. Życie jest wolniejsze i mniej nerwowe – zapewnia. – Poza tym jest to kraj posiadający bogate złoża surowców naturalnych. Dzięki tym złożom w norweskim budżecie nie brakuje pieniędzy.

Z uwagi na dobrze rozwiniętą pomoc socjalną ze strony państwa i brak problemów w znalezieniu pracy do Norwegii przyjeżdża wielu imigrantów. Są mile widziani w tym kraju.

– Sami mają tylko 4 mln mieszkańców, więc potrzebują rąk do pracy. Co ciekawe, największą mniejszością narodową w Norwegii są teraz Polacy – uśmiecha się Dorota. – Idąc przez Oslo bardzo często mijam osoby mówiące po polsku.

Najczęściej pracują w branży budowlanej i mają opinie dobrych pracowników, z kwalifikacjami.

Wysoka pensja

Polacy są dobrze zintegrowaną grupą społeczną w Norwegii. W przeciwieństwie do rodowitych Norwegów, którzy nie utrzymują tak bliskich relacji ze znajomymi. – Jeśli masz jakiś problem wystarczy, że podzielisz się nim na jednym z portali społecznościowych, a na pewno jakiś rodak ci pomoże – podkreśla Dorota.

Do przyjazdu do tego skandynawskiego kraju zachęcają głównie wysokie zarobki. Minimalna pensja jest tak wysoka, że pozwala żyć na normalnym poziomie. Nawet jeśli ktoś ma problemy finansowe i nie ma pieniędzy, nie musi martwić się, że nie starczy mu na jedzenie. – W każdym sklepie w Norwegii jest grupa produktów, których cena jest bardzo niska – mówi kobieta.

Polacy nie muszą też martwić się tym, że nie znają języka norweskiego. W Norwegii można się bowiem porozumieć w języku angielskim. Również sprawy urzędowe załatwimy w tym języku. Jeśli jednak ktoś chciałby nauczyć się norweskiego, nie będzie miał większych problemów. – Słownictwo jest bardzo ubogie. Nie trzeba znać wiele słów, by móc komunikować się z innymi – pani Dorota.

Mimo zimna

Czy Norwegowie wiedzą coś o Polsce? – Dzięki wyczynom naszego rodaka Adama Małysza, na skoczni narciarskiej w Oslo, każdy Norweg wie, że jest on Polakiem – śmieje się kobieta.

Minusem jest kuchnia norweska. – Jest uboga – uważa Dorota. Polaków ratują jednak sklepy z polskimi produktami, których w Norwegii jest coraz więcej.

Ale największą wadą Norwegii jest pogoda. Odbiega od klimatu, do którego jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce. – Rekompensują to inne rzeczy. Dzięki temu, że Norwegom nic nie brakuje, nie spieszą się i nie konkurują ze sobą, ludzie przyjeżdżający do tego kraju bardzo szybko odnajdują się w nowej rzeczywistości – zapewnia Dorota.