A ja już umiem surfować!

•  Dużo się pani nauczyła?
– Już wcześniej umiałam trochę obsługiwać komputer. Na kursie zobaczyłam, jak się korzysta z Internetu. Przydałby się jeszcze drugi taki kurs, żeby to utrwalić. Pani, która uczyła naszą grupę była bardzo cierpliwa. Raz przyprowadziła nawet swoich uczniów do nas na zajęcia, żeby nam pomogli, bo sama nie dawała rady na tyle osób.
• Gdzie dowiedziała się pani o kursie?
– Ksiądz mówił o tym na mszy. To była wspólna decyzja – moja i mojej koleżanki. Razem chodziłyśmy.
• Ma Pani komputer w domu?
– Dostałam od dzieci laptopa i to mnie zmotywowało do nauki. Już 16 lutego założą mi Internet. Wtedy będę mogła przećwiczyć wszystko, czego nauczyłam się na kursie. Teraz gram w pasjansa albo płytkę do komputera sobie wrzucę i zdjęcia oglądam.
• Jakie strony będzie pani odwiedzać?
– Interesuję się architekturą, więc może coś z tym związane. Człowiek coś więcej zobaczy, pozwiedza.

• A Gadu- Gady lub Skype?
– Mam Skype’a na swoim komputerze. Będę się przy pomocy niego porozumiewała z synem, który nie mieszka w Puławach. Będzie taniej niż przez telefon.
• A ze swoimi rówieśnikami?
– Jestem z pokolenia przedwojennego. Dla nas Internet to nowość. Niewiele osób w moim wieku korzysta z Internetu. Jest drogi, a poza tym mogą nie mieć blisko siebie osoby, która im podpowie, poradzi. Ja na szczęście mam wnuka, który mi pomaga.

•  Założy sobie pani konto na „naszej-klasie”?
– Wiem, że profil mojej szkoły tam jest. Niestety, zapisało się mało osób. Ale to w końcu był 1955 rok. Poproszę syna, żeby założył mi konto. Wtedy dodam zdjęcie grupowe, bo brakuje go w galerii, a ja mam je u siebie.
• Jakby wyglądał świat, gdyby Internet pojawił się w czasie, gdy miała pani dwadzieścia parę lat?
– Byłby ubogi. Nasz świat był inny. Na przykład nie było światła i każdy sobie jakoś radził. Teraz nawet zanikła potrzeba czytania książek nad czym bardzo ubolewam.