FESTIWALOWO Z KAZIMIERZA, cz. II. KONKURS "BWA BRZEGI" PEŁNE GWIAZD.

Miałam okazję bywać w Kazimierzu, w czasie festiwalu, niemal codziennie. Z perspektywy widza i z zamiłowania jako fotograf, patrzyłam na to, co działo się w miasteczku filmowym i poza nim. Dziś więc pod koniec festiwalu, razem ze zdjęciami, kilka słów o tym, co zaobserwowałam.

Pierwsza przygoda festiwalowa związana jest z rodziną Szapołowskich. Pani Grażyna Szapołowska pojawiła się w Kazimierzu z partnerem - Erykiem Stępniewskim - oraz córką Kasią i jej przyjacielem. Wiele osób pytało, kim jest mężczyzna towarzyszący Katarzynie. Nikt nie umiał na to pytanie udzielić odpowiedzi. W dedetktywa zabawić postanowił się jeden z moich znajomych fotografów. Postanowił zasięgnąć informacji u źródła. Spytał samą młodą Szapołowska, a właściwie Jungowską. Oczywiście nie liczył, że odpowiedź dostanie. A jednak! Nie tylko dowiedział się, że Kasia i niejaki Maciek są razem, ale także młodzi z uśmiechem pozowali do zdjęcia na rynku. Z tego skorzystałam i ja, robiąc im zdjęcie!

Drugą sytuację miałam możliwość obserwować, siedząc przy Domu Architekta w czasie wieczornego pokazu teatru eksperymentalnego. W tym to dniu, wielkie zamieszanie w Kazimierzu wzbudzał niezwykle popularny Borys Szyc. Po pobycie w miasteczku festiwalowym aktor zjawił się na rynku, właśnie przy Domu Architekta. Wchodząc rozsyłał uśmiechy fanom i pozwalał się fotografować ze sobą. Jednak gdy tylko zobaczył, że jeden z akredytowanych fotografów robi mu zdjęcie, nie oszczędzał przykrych słów. Niestety w chwilę później kolejny fotograf wycelował w aktora aparat. Tym razem Szyc gotów był rzucić się z pięściami na mężczyznę. Tamten szybko odszedł, ale rozsierdzony aktor jeszcze dłuższą chwilę nie szczędził niewybrednych słów.

Kolejne zamieszanie wzbudził w dniu wczorajszym Zbigniew Zamachowski. Oczekujący na aktora podzielili się na dwie grupy - tych, którzy czekali na spotkanie z wielkim artystą i tych, którzy po przeczytaniu artykułu w jednym z brukowców o podbitym oku aktora, sami chcieli sprawdzić czy to prawda. Aktor pojawił się wieczorem w ciemnych okularach. Jeśli któś jest spragniony sensacji mogę tylko napisać, że poprosił charakteryzatorkę, by go przygotowała do nagrania z dala od ludzi, bo: "tam, w tlumie, wszyscy będą fotografować jego podbite oko".

Do bardzo ciekawych spotkań z twórcami kina muszę zaliczyć dzisiejsze z reżyserem, scenarzystą, producentem oraz jednym z aktorów filmu "Operacja Dunaj". Bardzo interesująco opowiadał o scenach z plany reżyser filmu, Jacek Głąb. Dowiedzieć można się było, że sceny, które dzieją się w czołgu, faktycznie w prawdziwym czołgu były kręcone. A ponieważ było w nim bardzo niewiele miejsca, operator wymyślił specjalne małe kamerki. Żeby móc nakręcić scenę, w której udział brało 3 aktorów, operator musiał wykonywać przedziwne figury, aby wszyscy zmieścili się w czołgu i w kadrze!

Opowiadano również o nawiązaniu filmu - pastiszowym - do "Czterech pancernych..". Dowiedziałam się, że w tym serialu za czołg żołnieżom służyła atrapa! CZołg przecięto na pół, dlatego nam, widzom, wydaje się, że załoga Ruddego ma tyle miejsca w środku!

W dniu dzisiejszym również, dużym przeżyciem dla mnie i innych widzów, była 5 min. premierowa prezentacja filmu "Rewers", Borysa Lankosza. Był to fragment, nigdzie wcześniej nie prezentowany. W zasadzie zapowiedź filmu, do którego scenariusz, na podstawie własnej książki napisał Andrzej Bart. Jak co roku na festiwalu, tak i tym razem, zaprezentowano film bardzo oczekiwany i zapowiadający się na przebój. Obserwowałam reżysera - debiutanta, jak z napięciem śledził reakcję widowni i z każdą chwilą na jego usta wchodził szerszy uśmiech. Po prezentacji powiedział, że się bardzo bał jak zostanie film przyjęty i dziękuje, że śmialiśmy się w tych miejscach, co trzeba! Film zapowiada się bardzo interesująco i po obejrzanym fragmencie mogę zachęcić śmiało do jego obejrzenia! Zwłaszcza, że pojawiają sie w nim aktorzy tacy jak: Anna Pollony, Krystyna Janda, Agata Buzek czy Marcin Dorociński.

Na koniec jeszcze jedno. Przez te kilka dni obserwowałam Pania Grazynę Torbicką, dyrektora artystycznego festiwalu. Jest ona dla mnie przykładem osoby, której nie zmanierowała telewizja, popularność. To przemiła osoba, która juz po dwóch dniach kojarzyła stałych bywalców, uśmiechała sie do nas, zagadywała. Rónie sympatyczną osobą jest jej mąż - Adam. Z zachwytem obserwowałam, jak Państwo Torbiccy, po kilkudziesięciu już przecież latach małżeństwa patrzą na siebie z czułością, jak się o siebie troszczą, jak są dla siebie wsparciem! Napawa mnie nadzieją taki związek w dzisiejszym świecie!

Na koniec zachęcam wszystkich, kórzy festiwalu nie mieli okazji odwiedzić, aby w przyszłym roku skorzystali z okazji, że Kazimierz jest blisko. Stałych bywalców zachęcać nie muszę, mogę co najwyżej napisać - do zobaczenia za rok!