Bogdan Kowalczyk: Do Puław mam blisko, poza tym byłem bezrobotny

• Jeszcze w niedzielę przekonywał pan, że nic nie wie o ofercie pracy z Puław.

– Wyznaję zasadę, że dopóki nie podpiszę umowy, to nie będę mówił, iż jestem trenerem jakiegoś zespołu. Konkretna propozycja pojawiła się w ostatniej chwili i z niej skorzystałem.

• Dlaczego zdecydował się pan, już po raz trzeci, na Azoty?

– Powody są dwa. Pierwszym to taki, że w tym momencie jestem bezrobotny. Drugi, to możliwość zatrudnienia blisko miejsca zamieszkania, czyli Warszawy. Ostatnio, jeśli mogłem, wybierałem miasta najbliżej stolicy: Płock lub Puławy.

• Niektórzy mówią, że nie wolno wchodzić dwa razy do tej samej rzeki. A co dopiero mówić trzy...

– Rzeka jest ta sama, ale woda w niej jest już zupełnie inna. Za pierwszym razem był awans, za drugim – utrzymanie. Teraz oczekiwania są znacznie większe.

• Sponsorzy i zarząd klubu chcą miejsca w czwórce. Według opinii prezesa Jerzego Witaszka, zatrudnienie pana pozwala realnie spojrzeć na ten cel.

– Nie wyobrażam sobie, abyśmy zajęli miejsce niższe, niż szóste. Gdybym nie wiedział jak sprostać zadaniu, nie brałbym się za nie.

• Słynie pan z twardej ręki. Czy można spodziewać się większego rygoru na zajęciach?

– To nie jest prawdziwa opinia na mój temat. Każdy piłkarz, wykonujący starannie i sumiennie swoje obowiązki, może być spokojny.

• Szykuje się rewolucja w pierwszej siódemce?

– Tego jeszcze nie wiem. Ale może być taka sytuacja, że zawodnik z tzw. "nazwiskiem”, niekonieczne musi być pewny miejsca na parkiecie. Wszyscy mają u mnie takie same szanse, więc zaczynają znowu od zera.